من نمی دونم چه مرضی دارم !   یک روز فکر می کنم روابط عمومی ام خوبه ،  یک روز فکر می کنم بده ، یک روز خیلی به خودم امیدوار میشم و از خودم خوشم میاد و یه روز بدم میاد.

این روز ها همه در گیر و دار هدیه خریدن برای دوست دختر هاشون هستند . تا الان دو سه بار با دوستهام رفتیم بیرون تا برای دوستهاشون گردنبند و عروسک و ام پی تری پلیر !  و... بخرند .

دقیقا ولنتاین پارسال من برای اولین بار به خودم اومدم و ناراحت بودم که چرا من نمی تونم به کسی کادو بدم. اما الان واقعا از اینکه لازم نیست به کسی کادو بدم خوشحالم !   فکر می کنم از بقیه آزاد ترم و هرکاری دلم بخواد می تونم بکنم . لازم نیست دغدغه این رو داشته باشم که چی بخرم و از کجا بخرم ، و آیا اینکه اون دختر خوشش میاد یا نمیاد !

یکی از دوستهام همیشه در حال اس ام اس دادنه . این بار ۸۰ هزار تومن پول موبایلش اومده بود !  البته اونها یه مقدار خرپول هستند و حالش رو هم با اون دختر می کنه . پسر خیلی خوبیه ولی به اندازه ای که برای دوست دخترش خرج می کنه ، شوخی شوخی باهاش ور میره و کار خودش رو می کنه و بعد میاد برای ما تعریف میکنه !

خوب این کارها نه خوبه نه بد. ولی حوصله و پول و وقت و اعصاب زیادی میخواد . من دوست دارم دختر توی متن زندگی ام باشه. برای همینه که دیگه کم کم از اینکه دوست دختر ندارم کمتر ناراحتم و بیشتر از روابط عمومی مزخرف و بیخود خودم بدم میاد .

دیشب هم یک تولد غافلگیرانه برای یکی از دخترهای خفن توی موسسه گرفته بودند. پسر ها کلی بند و بساط و کیک و موزیک و آبمیوه و ... براش جور کرده بودند و وقتی کادو ها رو باز کردند ، فکر کنم بالای ۲۰۰ هزار تومن براش چیز خریده بودند !  چند تا دیگه از دختر ها که یه مقدار گوشه گیر تر بودند ، با حسرت به این مراسم نگاه می کردند و مثل من با خودشون فکر می کردند که چرا این دختر اینقدر محبوب تره ؟